مدح حضرت رقیه (س)

قائم مقامِ حضرت زهرای اطهر است
در عفت و حجاب و حیا از همه سر است

بابِ حوائج است شبیه عموی خود
یعنی به دردهای گدا آشناتر است

دریای بی کران و عظیم فضائلش
از انتهای باور ما هم فراتر است

اصلا بعید نیست به مُرده نفس دهد
دستان کوچکش به خدا معجزه گر است

با قدسیان قافله هم خانه می شویم
وقتی دهان به نام رقیه معطر است

زینب حماسه ساخت وَ نقشِ رقیه هم
در انقلاب کرب و بلا حداکثر است

افتاد بر زمین و نیفتاد از سرش
کوچکترین مدافع سرسخت معجر است

سیلی حرمله وَرَمَش داد می زند
تصویر پرکشیدن او مثل مادر است

فردوس هم برای غمش سینه میزنیم
«نوکر بهشت هم برود باز نوکر است»

علی علی بیگی

●●●●●●●●●●●●●●●

مدح حضرت رقیه (س)

وقتی که فراتر ز زمان است رقیه
از مَنظر من جان جهان است رقیه

مفهوم عزیزی و غریبی و شجاعت
در جزء نه در سطح کلان است رقیه

مانند علی اکبر و مانند اباالفضل
در کرببلا یک جریان است رقیه

زینب به حسینش همه ی عمر چگونه ست؛
نسبت به اباالفضل همان است رقیه

وقتی شده مهمان خرابه به قدم هاش
من معتقدم گنج نهان است رقیه

مانند حسین بن علی بر تن آدم
جسم است اگر سوریه جان است رقیه

آنجا که عمو آمده با مشک لب رود
عکس وسط آب روان است رقیه

من باورم این است که از خلقت عالم
مقصود حسین است و بهانه ست رقیه

رفته ست علی اکبر و تا لحظه ی آخر
ای وای که گوشش به اذان است رقیه

در مجلس تنهایی جسم علی اکبر
با روضه ی سر مرثیه خوان است رقیه

مهدی رحیمی

●●●●●●●●●●●●●●●